Προετοιμασία για τις Πανελλήνιες Εξετάσεις

Πόσοι μαθητές έχουν συνειδητά αποφασίσει μόνοι τους τις σπουδές τους, ανεπηρέαστοι από τους γονείς τους; 

Ελάχιστοι. 

Όχι μόνον δεν αποφασίζουν μόνοι αλλά έχουν προβλήματα με τους γονείς τους.

Οι νέοι δεν διαβάζουν ελεύθερα ούτε πολύ αποφασισμένα.

Οι περισσότεροι κυριαρχούνται από την επιθυμία των γονέων ή από τα προβλήματα σχέσεων με τους γονείς τους.

Υπάρχουν προβλήματα τελείως ασυνείδητα, στην ψυχή των γονέων, αξεπέραστα, τα οποία, εμποδίζουν την εξέλιξη του παιδιού τους.

Μια κλινική περίπτωση

Η πρωτότοκη κόρη ήταν πολύ καλή μαθήτρια, αλλά ήταν αδύνατον να γράψει καλά στα τεστ. Έκανε λάθη και οι καθηγητές της απορούσαν. Συνέστησαν στη μητέρα να δουν ειδικό. Άκουσα τον πόνο της μητέρας. Δεν είχε σπουδάσει, όμως έκανε ότι μπορούσε για τις κόρες της και αγχωνόταν για την απόδοση  της  πρώτης. 

Η σχέση τους ήταν εξαιρετική. 

Η αγάπη της μίας για την άλλη επίσης.

Η κόρη διάβαζε και η μητέρα αγωνιούσε. 

Δεν καταλάβαιναν όμως το γιατί.

Η καλή τους σχέση και η αγάπη που είχε η μία για την άλλη, όσο και αν αντικειμενικά θεωρείται θετική, σε σχέση με την ανεκπλήρωτη επιθυμία της μητέρας και την αποτυχημένη προσπάθεια της κόρης, ερμηνεύτηκε ψυχαναλυτικά από την θεραπεύτρια ως εξής: η κόρη αδυνατούσε να πραγματοποιήσει την επιθυμία της διότι αυτό που επεδίωκε όχι μόνον δεν το είχε επιτύχει η μητέρα, αλλά ούτε  καν είχε την δυνατότητα να  προσπαθήσει να το πραγματοποιήσει.

Θα ήταν σαν να επιτίθεται η κόρη στην μητέρα κατακτώντας η ίδια αυτό που η μητέρα δεν είχε αποκτήσει. 

Γι' αυτό τον λόγο δεν κατόρθωνε να γράψει καλά, να έχει καλή επίδοση στα τεστ και κατά συνέπεια να επιτύχει στις πανελλήνιες εξετάσεις.

Αυτό είναι ένα μικρό δείγμα, για το πως μπορεί ένας πόνος στην ψυχή της μητέρας να γίνει ασυνείδητο εμπόδιο στη ζωή του παιδιού και η ερμηνεία του να ανακουφίσει μητέρα και παιδί.

Η μητέρα ηρέμησε βλέποντας την κόρη της να αποδίδει στο διάβασμά της και η κόρη χωρίς κανένα ψυχικό εμπόδιο συνέχισε την προσπάθεια της και τελικά πέτυχε στις εισαγωγικές εξετάσεις.

Άνοιξη και Εφηβεία

Η εφηβεία είναι σαν την άνοιξη! 

Η γη, ίδια με το σώμα, και η ψυχή ολόιδια με λουλούδι.

Η αλλαγή γίνεται αργά αργά. Η προετοιμασία κρυφή, εσωτερική, στη γη, στο σώμα, στην ψυχή του εφήβου. Το παιδί γίνεται έφηβος και η αλλαγή φανερώνεται. Δεν διαρκεί μια ημέρα ούτε μία μόνον άνοιξη.

Είναι μια άνοιξη παρατεταμένη, που εξελίσσεται αργά, δεν τελειώνει παρά μόνο όταν ολοκληρωθεί η αλλαγή στο σώμα και στην ψυχή. Το κοριτσάκι μεταμορφώνεται σε γυναίκα και το αγόρι σε άντρα. Ανοίγουν σαν μπουμπούκια!

Είναι άνθηση η εφηβεία! Είναι η άνοιξη της ζωής! Άνθη οι έφηβοι!

Όμορφοι και ευαίσθητοι.

Χρειάζονται την συνοδεία μας: δηλ. την αγάπη μας, την προσοχή μας, την στήριξη, την κατανόηση μας.

Για να τους χαιρόμαστε και να τους αντέχουμε!

Να μην τους φοβόμαστε και να  περιμένουμε να μας μιλήσουν!

Να δεχτούμε ότι δεν είναι πλέον μικρά παιδιά.

Να γνωρίζουμε ότι  βιώνουν τις σωματικές και τις ψυχικές τους δυσκολίες.

Υπάρχουν εντάσεις! Ας υπάρχουν, να τις δεχτούμε!

Ας υπάρχουν φωνές, ας τις αφήσουμε να ακουστούν!

Και μετά ας τις σκεφτούμε, ας τις κατανοήσουμε!

Ας μιλήσουν όμως, αυτό θα τους ανακουφίσει, αυτό θα τους σώσει!

Οι γονείς ας θυμηθούμε την δική μας εφηβεία!!!!! 

Ποιος δεν προβληματίστηκε, ποιός δεν στενοχωρήθηκε, κλεισμένος στο δωμάτιο του;

Ποιος δεν φαντάστηκε τον έρωτα, ποιος δεν είπε είμαι άσχημος, κοντός , ασήμαντος;

Ποιός δεν είπε: "αχ τι γονείς έχω", "δεν με καταλαβαίνουν", "κάνουν λάθη".

Πώς θα τα διορθώσω; Πώς θα δημιουργήσω τον εαυτό μου; Θα τα καταφέρω;

Για όλους αυτούς τους λόγους  εμείς οι ενήλικες γονείς και θεραπευτές έχουμε χρέος και ευθύνη να είμαστε κοντά τους, όχι ασφυκτικά  κοντά τους, όχι επάνω τους, επιτρέποντας τους να αναπνέουν, να ονειρεύονται, να νιώθουν αυτά που τους συμβαίνουν, υπολογίζοντας σοβαρά την μεγάλη διάρκεια αυτής της εποχής.

Ας οπλισθούμε με υπομονή, γνώση, και αληθινή κατανόηση, όλοι οι γονείς, ενωμένοι, ακόμα και οι χωρισμένοι.   

Γονείς και θεραπευτές ας πιστέψουμε οτι προσπαθούμε το σωστό και οι έφηβοι θα μπορέσουν να μας εμπιστευθούν.

Ας κάνουμε εμείς την αρχή. 

Ας αναγνωρίσουμε τις προσωπικές μας αδυναμίες και ας τους δείξουμε την εμπιστοσύνη μας!

Θα καμαρώνουμε για πάντα!!!!!!!

Ψυχικός πόνος

Ο ψυχικός πόνος, κρυμμένος στο ασυνείδητο, μας στέλνει συμπτώματα ως αναμνήσεις τραυματικών εμπειριών από την παιδική και εφηβική μας ζωή. Έτσι μας κυβερνάει, μας τυρρανάει, μας αρρωσταίνει. 

Η ψυχανάλυση, η πραγματική κατανόηση του ασυνείδητου, μας επιτρέπει να το κατανοήσουμε βαθύτερα, να πλησιάσουμε τις πηγές των προβλημάτων μας. 

Αρχικά, αντιμετωπίζουμε τα συμπτώματα, τα κατανοούμε, προσπαθούμε να δούμε την αρχή τους, ποια γεγονότα τα συνοδεύουν, ποια συναισθήματα συνυπάρχουν, και σε ποιες συνθήκες δημιουργούνται. Ψυχαναλυτικά έχει ενδιαφέρον ο θεραπευτής να καταλάβει και να ερμηνεύσει το λόγο για τον οποίο δημιουργήθηκαν, δηλαδή τι κρύβουν, τι εμποδίζουν. Και έτσι σιγά σιγά να φτάσουμε στο βάθος της ψυχικής τους αιτίας.

Ο τρόπος είναι η αποδοχή του συμπτώματος και η απόφαση του ασθενούς να δεχθεί βοήθεια, ο ελεύθερος λόγος του και η εμπιστοσύνη προς το θεραπευτή του. Αυτά είναι απαραίτητα για μια σοβαρή θεραπευτική αντιμετώπιση και ισχύει για κάθε είδους δυσκολία ή σύμπτωμα, ανεξαρτήτως ηλικίας.